"Katastrofa" - projekcja filmu
2011-04-12 14:49:12
Lubelski klub Krytyki Politycznej zaprasza na projekcję filmu
„Katastrofa” Artura Żmijewskiego.
Niedziela,
17 kwietnia, godz.
19.45, Kawiarnio-Księgarnia „Spółdzielnia”, ul. Peowiaków 11
Film
Żmijewskiego to przede wszystkim próba odpowiedzi na pytanie co właściwie wydarzyło się w polskim społeczeństwie bezpośrednio po katastrofie smoleńskiej. Autor usiłuje wyśledzić mechanizmu jakie wtedy zostały uruchomione. Rejestrując spontanicznie gromadzący się tłum na Krakowskim Przedmieściu, przebieg uroczystości żałobnych i pogrzebowych, ujawnił nieuchronność polaryzacji antagonistycznych postaw. Jedna strona rozmodlona, snująca teorie spiskowe i mnożąca oskarżenia, druga strona kpiąca i sprzeciwiająca się narastającej obecności symboli religijnych w przestrzeni publicznej. Sam
Żmijewski nie kpi. Co prawda, zestawiając tłum intonujący „Ojczyzno ma, tyle razy we krwi skąpana” z wypowiedziami Rosjan pytanych o katastrofę, kontrastuje otumanienie histerią z trzeźwymi i przytomnymi postawami. Autor mówi, że udało mu się zrobić film o politycznym coming out. Obecność żałobników pod Pałacem Prezydenckim to dowód na spoczną gotowość do politycznej aktywności. Pod krzyżem powstała trybuna ludowa i wstąpili na nią ludzie z autentycznym poczuciem krzywdy, którzy zdecydowali się mówić w swoim imieniu. Pojawili się tam również ich przeciwnicy, którzy żądali deklerykalizacji państwa i uwolnienia sfery publicznej od biskupich ornatów. Jeśli coś cennego wydarzyło się w ubiegłym roku pod Pałacem Prezydenckim, to dla
Żmijewskiego był to ów wrzący publiczny spór, niezbędny dla prawdziwej demokracji.
„
Katastrofa” Artur
Żmijewski, 2010, czas: 57 min.
Artur
Żmijewski (ur. 1966) - artysta multimedialny, redaktor artystyczny „Krytyki Politycznej”. Absolwent Wydziału Rzeźby warszawskiej ASP. Uczeń „Kowalni” – pracowni Grzegorza
Kowalskiego, z której wywodzą się polscy artyści sztuki krytycznej. Filmem Powtórzenie reprezentował Polskę na 51. Biennale Sztuki Współczesnej w Wenecji. Jest laureatem prestiżowej nagrody Ordway (2010) przyznawanej wspólnie przez New Museum w Nowym Jorku oraz organizację Creative Link for the Arts; nagrody Fondazione Sandretto Re Rebaudengo Per L’Arte w 2000 oraz nagrody TVP Kultura w kategorii „Kultura Alternatywna i Sztuki Wizualne”. Jest kuratorem 7. Berlińskiego Biennale Sztuki Współczesnej (2012).
skomentuj (0)
Film Żmijewskiego to przede wszystkim próba odpowiedzi na pytanie co właściwie wydarzyło się w polskim społeczeństwie bezpośrednio po katastrofie smoleńskiej. Autor usiłuje wyśledzić mechanizmu jakie wtedy zostały uruchomione. Rejestrując spontanicznie gromadzący się tłum na Krakowskim Przedmieściu, przebieg uroczystości żałobnych i pogrzebowych, ujawnił nieuchronność polaryzacji antagonistycznych postaw. Jedna strona rozmodlona, snująca teorie spiskowe i mnożąca oskarżenia, druga strona kpiąca i sprzeciwiająca się narastającej obecności symboli religijnych w przestrzeni publicznej. Sam Żmijewski nie kpi. Co prawda, zestawiając tłum intonujący „Ojczyzno ma, tyle razy we krwi skąpana” z wypowiedziami Rosjan pytanych o katastrofę, kontrastuje otumanienie histerią z trzeźwymi i przytomnymi postawami. Autor mówi, że udało mu się zrobić film o politycznym coming out. Obecność żałobników pod Pałacem Prezydenckim to dowód na spoczną gotowość do politycznej aktywności. Pod krzyżem powstała trybuna ludowa i wstąpili na nią ludzie z autentycznym poczuciem krzywdy, którzy zdecydowali się mówić w swoim imieniu. Pojawili się tam również ich przeciwnicy, którzy żądali deklerykalizacji państwa i uwolnienia sfery publicznej od biskupich ornatów. Jeśli coś cennego wydarzyło się w ubiegłym roku pod Pałacem Prezydenckim, to dla Żmijewskiego był to ów wrzący publiczny spór, niezbędny dla prawdziwej demokracji.
„Katastrofa” Artur Żmijewski, 2010, czas: 57 min.